maandag 29 december 2014

Figaro.

Lieve dikkie,

Augustus 1997. Ik ben 9 jaar en spendeer de zomerdagen in een speelpleinwerking terwijl mijn ouders gaan werken. Mijn hamster is net 2 weken gestorven en mijn moeder heeft heel duidelijk gemaakt dat er geen huisdieren meer in huis gaan komen.
Rond de middag komt mijn mama me halen, maar een begeleider die we kennen neemt ons even apart. Ze hebben een nestje kittens gevonden, op het terrein, duidelijk achtergelaten. Of we misschien geen katje willen? Mama zegt van niet, maar we gaan toch een kijkje nemen. 4 kleintjes in een doos en ik ben meteen verkocht. Na heel lang zielig kijken en beargumenteren ("Het gaat niet, papa is allergisch aan katten." "Maar papa is toch nooit thuis?") geeft mama toe. Ook zij kan niet weerstaan aan de kleine dotjes. Ik mag kiezen, en mijn oog valt op een oortje dat komt piepen, onder de andere 3 katjes.
Daar was jij, de kleinste van het nestje, mijn nieuwe kat.

Amper 4 weken oud was je en we hebben veel tijd en geduld in je moeten steken. Maar je was een kat met doorzettingsvermogen en in geen tijd was je uitgegroeid in een gezonde kat. We gaven je de naam Figaro, vooral omdat mijn inspiratie niet veel verder ging op die leeftijd.

Mei 1998. De katten in de buurt, en dan vooral de katers, waren blij met je komst. En voor we het wisten werd je dikker en dikker en werd ik op 1 mei 1998 wakker met 7 katten in huis. 6 kleine katjes, geboren op onze zetel, maar we waren trots op je. Je verplaatste de katjes constant, tot ze het beu werden en zich zelf verstopt hadden. Samen met jou zochten we het hele huis door, zonder succes. Tot ik iets uit een schuif wou halen en een schuif vol katten vond. Na een tijdje had je het zelf ook door, en miauwde je aan de schuif tot we ze opendeden. Het liefst van al hadden we al je kleintjes bijgehouden, maar dat ging helaas niet. Uiteindelijk hebben we Moucheke bijgehouden, mijn kleinerd, waar je helaas niet altijd goed mee overeen kwam. Een echte moeder-dochter relatie, zoals mijn papa wel eens zei.

Af en toe had je eens een accidentje, of bezorgde je ons de schrik van ons leven. Zoals die keer dat je dagen vermist was. Plots kwam je niet meer thuis en dat was niet van je gewoonte. We informeerden bij de buren maar zonder succes. Tot plots de broer van onze buurman voor onze deur stond. Hij was enkele dagen geleden in de tuin van zijn broer komen werken en jij was in het tuinhuis geslopen, zonder dat hij het wist. Deur op slot en jij zat vast. En normaal kwam de broer pas om de 2-3tal weken langs en kwam de buurman amper in zijn tuin. Maar hij was iets vergeten. Gelukkig maar. Je was een beetje vermagerd, maar na een paar dagen was je weer de oude.
Je hebt ook eens een tak ingeslikt, die dwars in je keel vastzat. Je zat plots half te stikken en ik was volledig in paniek. Maar na een tripje naar de dierenarts was alles weer in orde.
Of toen je je pootje had bezeerd en een dikke poot vol etter had. Tot op een ochtend, als mijn papa per ongeluk op je poot stapt. Etter weg, pootje genezen, maar je bleef broeden op een wraakplan. Je hebt papa tot op het einde geplaagd, tot grote hilariteit van mama en mij.

November 2012. Na enkele operaties gaat het niet goed met je dochter. En na de moeilijkste beslissing die een baasje moet nemen, was je plots alleen. En hoewel je in het begin genoot van de aandacht, begon je na een week toch te zoeken. Waar was ze toch? Was ze nu echt weg? Je zoekt een beetje meer aandacht, miauwt wat meer, maar al bij al ga je goed om met de verandering.

Februari 2013. We verhuizen, na 15 jaar in hetzelfde huis gewoon te hebben staat je nestje plots ergens anders. Naast een stoof, dus je hebt het lekker warm. De tuin is kleiner, er is geen kattenluikje meer, maar je bent al wat ouder dus je hebt die bomen niet meer zo nodig. Je blijft liever binnen, bij de stoof, en wederom trek je goed je plan. Je gaat op verkenning, vindt de nieuwe zetels des te leuker om op te liggen (hoewel je goed genoeg weet dat het niet mag) en in de zomer doe je niets liever dan in het zonnetje liggen. Ik ben er zeker van dat je 20 zal worden.

Mei 2014. Je doet raar en je botst overal tegen. Ze kunnen niet goed zien of je een hersenbloeding hebt gehad, of dat je dement aan het worden bent. Maar na de juiste medicijntjes herstel je terug en al die tijd ben je je gezonde eetlust blijven behouden. Je komt wat meer aandacht vragen, je blijft de sociale kat die je al was en na een tijdje is er niets meer aan je te zien.

December 2014. Je eet niet meer, je plast naast je kattenbak, je bent sterk vermagerd. Je bent weer verward en elke dag lijkt het erger te worden. Bij de dierenarts ontdekken ze dat je schildklier niet meer goed werkt. Maar ook hier zijn medicijnen voor en ook de medicatie voor je hoofdje wordt weer opgestart. En even is er hoop, dat je ook hier door zult komen. Maar dan ga je letterlijk van de ene dag op de andere sterk achteruit. Het brak mijn hart om je zo te zien, niet meer op je poten kunnen staan, amper beseffen waar je was, totaal geen interesse hebben in eten en wanhopig miauwen om een reden die jij zelfs niet besefte. Maar lekker warm op mijn schoot leek je toch nog te genieten. Voor die laatste avond, waarvan ik toen niet besefte dat het je laatste avond ging zijn, ben ik nog altijd dankbaar.

27 december 2014. Ik ben 26 jaar en ik zit met jou bij de dierenarts. Er is niets meer aan te doen, zegt hij. Woorden die inslaan als een mokerslag, maar tegelijkertijd helemaal niet onverwacht. Zelfs papa is er van aangedaan. We zijn nu 2 dagen verder en de ene moment besef ik het amper om op het volgende moment in tranen uit te barsten. Want je nestje naast de stoof is weg. Je etensbakjes zijn weg. Je kattenbak is weg. Jij bent weg.

Lieve dikkie, je hebt een mooi leven gehad. Veel katten zouden hun staart geven om zo'n 17 lange mooie jaren te hebben gehad. Je hebt de andere katten uit je nestje en je eigen kinderen overleefd, maar nu is helaas jouw tijd ook gekomen. Je zal altijd mijn dikkie zijn. Ik had mij geen betere kat kunnen inbeelden.

Ik ben nu een kattenvrouwtje zonder kat.

Liefs,
je baasjes.


maandag 22 december 2014

Instagram tag.

Op verschillende blogs zag ik de Instagram tag van Culturalize voorbij komen en het leek me wel leuk om deze ook in te vullen, dus bij deze!

Wat is je allerlaatst geplaatste foto op Instagram?

Ik was vandaag in Antwerpen voor nog wat last-minute kerstcadeautjes (en half België had blijkbaar net hetzelfde idee) en onderweg viel me dit geel konijn op. Het staat er al lang, maar heb er nu pas een foto van genomen.

Wat is de allereerste foto die je plaatste op Instagram?


Ik had mijn iphone letterlijk een dag toen ik op reis vertrok naar Boedapest. En dus was mijn eerste Instagram foto eentje van mijn koffer.

Wat is je allerleukste foto op Instagram waar je zelf op staat?


Deze foto is getrokken in Boedapest door een reisgenote en ik blijf het een toffe foto vinden. En ik sta er eens leuk op, da's ook mooi meegenomen.

Van welke Instagramfoto krijg jij ter plekke heimwee?


Ook in Boedapest getrokken, in de bekende thermen. Het was onze laatste hele dag in het mooie Boedapest, het was mooi weer en we hadden lekker zitten weken in het warme water. Het is zeker en vast een stad die ik met plezier nog eens wil bezoeken.

Wat is het állerlekkerste gerecht dat je in 2014 op Instagram hebt gezet?
 

Meteen ook de enige foto van een gerecht op mijn Instagram. Wederom in, jawel, Boedapest, op een avond in ons appartementje. We hadden zelf gekookt (de reisgenootjes dan toch, ik keek van op een afstand toe want koken is niet mijn sterkste kant) en het was heerlijk. Een dikke pluim voor de reisgenootjes!

Welke foto kreeg in 2014 de meeste likes?
 

Wie hier een spectaculaire foto had verwacht komt bedrogen uit. Blijkbaar zijn de mensen fan van ananassen. 

Wat is de allerleukste foto die je in 2014 maakte van een (huis)dier?

Mijn dikke vriend met een poezebeest in stof. Ik had de kat gemaakt voor de verjaardag van mijn mama. Ik was er buiten foto's van aan het trekken toen mijn dikkie mee model kwam spelen. Toen was ze nog gezond, de laatste weken is ze sterk achteruit aan het gaan. Ze is dan ook al 17 lentes jong. Ik zei altijd dat ze zeker 20 zou worden en dat ze op een dag stilletjes zou inslapen in haar nestje, maar ik vrees er hoe langer hoe meer voor. Het enige wat we nu kunnen doen is goed voor haar zorgen op haar oude dag.

Welke fotobewerkingsapps (of Instagramfilter) gebruikte jij het meest?
Mayfair.

Wat is jouw meest gebruikte hashtag op Instagram (top 3)?

Dit is een beetje een gok, maar ik denk:
1. #cat
2. #cactus
3. #boedapest

zaterdag 20 december 2014

365 dagen project.

Elke keer als het nieuwe jaar in zicht komt, denk ik erover na om een 365 dagen project te starten. Je kan dat in principe op eender welke dag in het jaar starten, maar ik vind 1 januari de ideale datum. Een nieuw jaar, een nieuw project.

Helaas is het er nog niet van gekomen, vaak omdat ik dan begin na te denken over wat ik zou kunnen doen en het uiteindelijk gewoon compleet vergeet. Tot het dan al midden januari is.
Ook nu ben ik het aan't overwegen, maar ik ben er nog niet volledig uit wat precies. Ik twijfel tussen enkele projecten:

1. What I Wore Today tekenen.
Sinds enkele jaren teken ik af en toe mijn outfit met mijn tekentablet. Soms meerdere dagen achter elkaar, maar dan vallen er soms weer enkele maanden tussenuit. Van de keren dat ik van enkele opeenvolgende (ongeveer toch) dagen een tekening heb, zet ik ze bij elkaar wat wel voor leuke resultaten zorgt. Dus om dit te hebben voor 365 dagen lijkt me ideaal. Zo heb ik meteen een excuus om wel elke dag te moeten tekenen.

Maar dat brengt me bij mijn volgende dilemma: doe ik het met de tablet of gewoon met potlood en papier? Of een combinatie van de twee? Dat moet ik nog even bekijken.





2. Foto's van dingen die mijn aandacht trekken op straat.
Als ik op reis ben dan vind ik het leuk om af en toe een foto te nemen van iets in het straatbeeld dat mijn aandacht trekt. Dat kan gaan van een muurtekening tot een gek standbeeld. Op reis is dat natuurlijk wel gemakkelijker - je bent ergens waar je nog niet geweest bent en dan kijk je veel meer rond. In de plaats waar je woont ken je alles al en loop je alles gewoon voorbij. Misschien is dit wel een leuke manier om meer bewust te zijn van mijn omgeving en wie weet ontdek ik zo wel mooie dingen in de stad waar ik al heel mijn leven woon, maar die ik daarvoor nooit heb opgemerkt.


 

Boedapest - juli 2014

3. Een zelfportret maken.
Hoeveel verander je op een jaar tijd? Zelf heb ik de indruk dat dat helemaal niet zo veel is, maar misschien heb je daar een beter beeld van als je dat jaar in foto's naast elkaar ziet. Het spijtige is dat ik niet zo fotogeniek ben. Helaas.

4. Elke dag een foto nemen van mijn voeten en de grond waarop ik sta.
Op zich een leuk idee, alleen is het da wel een uitdaging om elke dag een interessante grond te vinden. De meeste vloeren hier zijn nogal saai en dan ben ik een beetje bang dat het nogal snel eentonig gaat worden. Misschien dat dit wel kan geïntegreerd worden in de straat-foto's. Stof genoeg om over na te denken dus.


Wat denken jullie? Wat zouden jullie het interessantste vinden om te volgen? Of hebben jullie nog een ander leuk idee?


donderdag 18 december 2014

People of the twenty-first century.

Ongeveer 6 jaar geleden ben ik met een vriendin en haar moeder naar het MUHKA (in Antwerpen) gegaan. Er was veel te zien, maar wat me toen vooral is bijgebleven zijn de fotoreeksen van Hans Eijkelboom.
Na de tentoonstelling was ik teleurgesteld omdat er nergens een boek van te verkrijgen was in de museum-shop. Ik heb er een tijdje achter gezocht, maar zonder succes. Tot eergisteren. Want toen zag ik tijdens het kerst-shoppen plots een boek liggen met deze roze meisjes op de cover.


En jawel hoor, na even bladeren wist ik meteen dat het van deze man was dat ik die tentoonstelling gezien had, want zijn naam was ik ondertussen al lang kwijt.



Hans Eijkelboom heeft gedurende 20 jaar op verschillende plaatsen, van Amsterdam tot Shanghai, foto's getrokken van mensen die iets gemeenschappelijk hadden. Dat kon gaan van hetzelfde kapsel, dezelfde kleding(stijl) of een bepaald gebaar/handeling. Zijn favoriete plaatsen waren meestel plekjes vlakbij shopping centers. Hij bleef er dan enkele uren rondhangen om zo foto's te nemen. Met deze foto's heeft hij een mooi beeld gekregen van onze cultuur. De foto's van de mensen die iets gemeenschappelijk hadden zijn allemaal op dezelfde plek genomen, zoals je een beetje kunt zien op de foto hierboven.
Wat ik vooral zo leuk vind aan deze foto's is dat het over een periode van 20 jaar gaat. Je kan zo ook de evolutie van de mode en de trends van een bepaalde periode zien. Nu heb je dat ook dat je om de 5 minuten iemand ziet met een bepaald soort kledingstuk, zoals de kaki jassen met leren mouwen, of de Nike-schoenen. Dat was vroeger niet anders.


Al is het nu misschien iets stijlvoller.

Ondertussen heb ik al enkele boeken over streetstyle en dus mag deze zeker niet ontbreken. Helaas heb ik mijn kerstlijstjes al afgegeven en is de moeder al gaan winkelen. Het zal dus iets voor de verjaardag zijn, of ik kan er ook zelf om gaan. Maar dit boek is zeker een aanrader voor iedereen die van mensen kijken houdt (zoals ik dus). De volgende keer als ik nog eens op de Meir aan het winkelen ben en ik neem even een pauze, kan ik vanaf een bankje de mensen eens bekijken en een bepaald soort kledingstuk of kapsel kiezen. En tellen hoeveel mensen ik met dat item zie binnen een kwartier.

Pret verzekerd.

Hier nog enkele beauties:






Alle foto's © Hans Eijkelboom

zaterdag 6 december 2014

Alison tekent.


Na lange tijd zo goed als niet getekend te hebben -enkele krabbels in cursussen tijdens saaie lessen niet meegerekend- heb ik onlangs de draad weer opgepikt.

Anderhalf jaar geleden heb ik voor mijn afstudeerproject voor PO een boekje gemaakt met illustraties, getiteld: "Wolf de hond". Het boekje bevatte enkel prenten en geen tekst, en het ging over mijn vroeger hond, die dus Wolf heette. Het thema van het afstudeerproject was "stop de tijd". Ik koos voor herinneringen van mijn hond, omdat die voor mij symbool stond voor een onbezorgde tijd rond mijn 5-6 jaar. Toen het allemaal nog zo simpel was.

Ondanks bemoedigende en lovende woorden van mijn lectoren toen, heb ik daarna niet meer getekend. Ik denk dat ik het allemaal even moe was en mijn nieuwe studie slorpte de weinige tijd die ik nog had volledig op. Maar nu heb ik vrije tijd, veel vrije tijd. Althans, voorlopig. Tot mijn examens beginnen.

Een vriendin stelde voor om eens een tekennamiddag te houden, omdat we beiden terug wat willen werken aan onze stijl en techniek. Ik kocht een nieuw schetsboekje en wou het al eens inwerken alvorens we aan de tekenmarathon zouden beginnen.
Tijdens dat gesprek hadden we het ook over hoe koud het de laatste tijd was. En dat ik me meer sjaal dan mens voelde tegenwoordig. Ik kreeg een beeld in mijn hoofd, de volgende dag was dit het resultaat:


De toon was gezet en ik kreeg er weer wat meer zin in. Onlangs kwam ik op Pinterest op een afbeelding van trollen die als haar vetplantjes en cactussen hadden.

Pinterest.

Ik vond dit zo'n leuk idee en kreeg zin om zelf mensjes te tekenen met cactussen als haar. Het begon als een zelfportretje:

De ultieme dot.

Wie weet hoe het zal eindigen.

Ondertussen heb ik mij ingeschreven voor een cursus illustratie in Leuven, via Wisper. Ik kan niet wachten om een heleboel dingen bij te leren en terug plezier te krijgen in het tekenen.


maandag 1 december 2014

De inrichting van de kamer, I.

Ondertussen zijn we al bijna zo'n 2 jaar verhuisd. Soms mis ik mijn vorige kamer, en dan vooral de ruimte die ik daar had, de herinneringen en de kleuren. De muren van mijn vorige kamer waren lichtoranje, rood en 1 muur had alle kleurtjes van de regenboog. Mijn kamer was dus een ontploffing van kleuren and I loved it.

Het heeft even geduurd, maar mijn kamer in het huis nu begint eindelijk een beetje op zijn plooi te komen. Er zijn nog altijd rommelhoeken (ik zwijg even over mijn bureau nu) en het is nog niet 100% hoe ik het voor ogen had, maar er is eindelijk licht aan de rommeltunnel.

Na heel lang geen groen op mijn kamer gehad te hebben (k heb enkele jaren geleden eens een poging gedaan tot gewone bloemen, twee weken later waren ze dood), heb ik daar 3 jaar geleden verandering in gebracht. Diegene die me kennen weten dat ik een beetje verzot ben op cactussen. Ze zijn gemakkelijk te onderhouden en ze zien er nog eens leuk uit. Wat 3 jaar geleden begon als 1 cactus-aankoop in Ikea is vandaag voorlopig geëindigd op 13 cactussen. En 3 vetplantjes.


Een kleine selectie. Kijk naar de schoonheid en geniet.

Die dikzak links en de 3 kleintjes in het midden zijn er vandaag bijgekomen. Ik ging bloempotten kopen en kwam thuis met bloempotten en deze 4 schoonheden.

De plantenkast komt ook van Ikea en ik heb speciaal een halve verhuis laten plaatsvinden op mijn kamer om deze beauty te kunnen neerpoten. Maar dat was het waard, want ik ben nog nooit zo trots geweest op een deel van mijn kamer.
Een week geleden heb ik afscheid moeten nemen van mijn meest fancy cactus. Hij is vrij plots doodgegaan en ik weet nog steeds niet goed hoe het komt. Ik heb in de plaats bijna dezelfde gekocht, die met de rode knots vanboven. Hopelijk heeft deze een langer leven in't vooruitzicht.


Ook iets waar ik trots op ben is mijn 'Tomado'-rekje van Hema. Ik ben er echt helemaal weg van en zoals u ziet combineert het prachtig met cactussen. Wat wilt een mens nog meer.


Versiering in de kamer, kwestie van die grijze dagen wat op te fleuren. Ook van Hema, dat begint hier meer en meer op een reclameblog voor Hema en Ikea te lijken. Allen naar daar, voor rekjes en cactussen en papieren bollen!

Volgende stap: de bureau. Momenteel ligt dat bedolven door rommel dat voorheen op het zwarte kastje stond, dat nu is ingepalmd door, jawel, de cactussen. Als ik dat helemaal heb aangevallen, dan is mijn kamer éindelijk zo goed als in orde. Voor even. In een winkel hier in de buurt heb ik een mini-wereldbol gespot en hoewel ik al een wereldbol heb (een groter exemplaar weliswaar), zie ik die mini-wereldbol al hé-le-maal schoon wezen op mijn bureau.

Zonder rommel.

Een mens mag al eens dromen.



zaterdag 29 november 2014

Sterren komen, sterren gaan...

... alleen Luc De Vos blijft bestaan.

Doemme toch, Luc. Zelfs Martine Tanghe was de kluts kwijt. Amper 52 jaar, nog zo veel tijd om mooie liedjes te maken. Want daar was je nog lang niet klaar mee.
Jouw teksten waren er zo vaak boenk op. Zo nu en dan, als mijn wekker weer eens op een onmenselijk vroeg uur afging, weerklonk je stem in mijn hoofd.

Soms vraagt een mens zich af, hoe we het in godsnaam overleven. De nacht vol boze dromen en de wekker om half zeven.

Ik kan alleen maar hopen dat je er niet te veel van geweten hebt. Want dat is momenteel nog onduidelijk. En weet dat je voor altijd zal verder leven. Niet alleen dankzij het prachtige, wondermooie en hartbrekende 'Mia', maar ook dankzij je altijd rustgevende verschijning, hoe je jezelf en al de rest zo goed kon relativeren en jouw subtiele humor.

Maar die wondermooie liedjes, die gaan nooit meer helemaal hetzelfde klinken.



Mia heeft het licht gezien, ze zegt niemand gaat verloren.

zondag 23 november 2014

Even tussendoor...

Vrijdagavond was het dan zo ver. Hetgeen waar ik zo veel bang voor had. Een vriendin, nu ja, ik zag haar nog als een vriendin maar dat blijkt dus niet meer wederzijds te zijn, verjaarde gisteren en ik bleek niet uitgenodigd te zijn om het te vieren. Normaal gezien zijn we altijd met 6 en wordt iedereen ook gewoon uitgenodigd. Nu dus niet meer. De enige die er niet bij mocht zijn was ik. Top. En dan heb ik het nog via via moeten vernemen, zij had zelfs niet de moeite gedaan om iets aan mij te laten weten. En ik maar wachten op een bevestiging van wanneer we het gingen vieren. Naïeve kip dat ik ben. Maar boos mag ik er niet om zijn.

Langs alle kanten spreken mensen met elkaar af en ik mag er nergens meer bij. Vriendinnen, oud-klasgenoten, het is blijkbaar allemaal toffer zonder mij. En ik ben het beu dat ik altijd diegene moet zijn om contact te leggen. Het mag ook eens van de anderen komen, maar dan blijft het stil. Ik ben bang om iedereen te verliezen. Maar als ik die angst eindelijk luidop durf uit te spreken, krijg ik als enige reactie "Kop op, meid."

Kop op. Want daarmee is het dan ook opgelost.

Ik heb mij nog nooit zo alleen gevoeld.

zaterdag 1 november 2014

Boeken, veel volk en kwaltastische handtekeningen.

Het is herfstvakantie. Dat wilt zeggen: uitslapen, novemberfoor maar natuurlijk ook: Boekenbeurs! Elk jaar kijk ik hier zo hard naar uit en elk jaar kan ik nooit kiezen tussen het overvloed aan boeken. De truc is om vroeg te gaan, zodat je eerst eens rustig kan rondwandelen en mentaal een lijstje kan maken welke boeken je misschien wil kopen. Zeer belangrijk bij mij, want ik heb een beperkt budget en als ik deze methode niet zo toepassen dan zou ik al blut zijn bij het verlaten van hal 1.

Omdat mijn papa voor een culinaire uitgeverij werkt, geraak ik elk jaar aan gratis tickets. Dat is dan weer 9 euro uitgespaard! Samen met mijn Boekenbeurs-partners-in-crime, Floor en Lori, ben ik gisteren het boeken-walhalla ingetrokken en buitenkomen met 3 toppertjes.


Eén van de standen waar ik altijd stop en ook bijna altijd iets koop, is De Eenhoorn. Buiten het feit dat het gewoon een fantastische naam is, is het ook een uitgeverij met prachtige kinderboeken.

Kinderboeken? Wat moet jij nu nog met kinderboeken?

Wel, het was vroeger mijn ambitie om illustrator voor kinderboeken te worden. Die plannen heb ik opgeborgen wegens onrealistisch, maar ik heb nog altijd een passie voor mooie geïllustreerde boeken. Dit is vooral dankzij Eva, die al jaren een verzameling heeft en mij ermee heeft aangestoken. En dus kan je mij elk jaar vinden bij de boeken met tekeningen die me helemaal wild maken.


Dit boek had ik vorig jaar al gezien, maar wegens nogal prijzig heb ik het laten liggen, met pijn in het hart. Dit jaar ben ik op het einde speciaal terug naar de stand van De Eenhoorn gelopen om dit boek te gaan kopen. Ik heb al een boek van deze illustrator (De Steltenloper) en vorig jaar ben ik naar een toneelvoorstelling gaan kijken waar hij het decor voorzag. Hij werd mee in het stuk betrokken en naarmate het toneelstuk vorderde, hoe meer het decor ook veranderde. Je zag live het decor tot leven komen (letterlijk: het ging van de winter naar volle zomer) en dat is me heel hard bijgebleven. Om dus deze talentvolle illustrator te kunnen steunen met het kopen van zijn boek doet me veel plezier.


Vorig jaar had ik al het vervolg op dit boek gekocht (De hond is een beetje kapot) en dus kon ik dit deel niet laten liggen. Wouter Deprez is eigenlijk een komiek/cabaretier, maar hij schrijft ook fantastisch. De boeken bevatten brieven die hij aan zijn zoon schrijft. Ze zijn soms grappig, soms ontroerend en vaak beschrijft hij wat zijn zoon heeft uitgespookt of heeft gezegd. 
Het zou heel herkenbaar zijn voor ouders, maar ook voor iemand zonder kinderen (zoals ik) is het heel aangenaam om te lezen.

En, ik had geluk! De illustrator, Randall Casaer zat aan de signeertafel. Dus ik heb hem dan ineens gevraagd om mijn nieuwe aanwinst te signeren, et voila:


Hij vroeg achter mijn lievelingsdier (en keek raar op toen ik 'kwal' antwoordde) en dan moest ik zelf een kleine kribbel zetten. Van daaruit begon hij dan deze prachtkwal te maken. Ik vind het altijd zo fijn als illustratoren of schrijvers hun tijd nemen om een boek te signeren en er iets persoonlijks van maken. Dit zal ik alvast koesteren.

Naast kinderboeken ben ik ook erg goed geworden in het verzamelen van street style boeken, ook zoiets dat ik heb overgekregen van Eva (die zit gewoon boordevol prachtideeën). Hoewel ik er al een paar heb, kan er nog altijd wel eentje bij. En dit jaar is dat deze geworden:


Heb nog wat staan twijfelen tussen dit en een ander boek (over Parijs), maar ik ga normaal gezien één van de dagen nog eens alleen (voordeel aan gratis tickets, ha!) en als het er dan nog ligt dan is de kans groot dat ik het meeneem. 

Ik had verwacht om met meer boeken thuis te komen, maar met de overschot van het geld dat ik mee had heb ik dan een wollen vest gekocht, dus dat is ook weer money well spend

En nu een plekje zoeken voor deze 3 beauties.



De 78e Boekenbeurs:
• vrijdag 31 oktober tot en met dinsdag 11 november 2014
• Antwerp Expo, Jan Van Rijswijcklaan 191, Antwerpen
• Bereikbaarheid vanaf Centraal Station Antwerpen: tram 2 of 6, staat duidelijk aangegeven (volg de pijlen)
• Openingsuren: iedere dag van 10u tot 18u / open tot 22u op 4 en 6 november (nocturnes)


Allen daarheen!

maandag 27 oktober 2014

De "ik-hou-van-meuk" tag.

Onlangs stootte ik op de "ik-hou-van-meuk" tag op ikbenirisniet. Oorspronkelijk komt ze van Ooh La Lau en het leek me wel leuk om deze in te vullen!

Meuk is een ander woord voor rommel. Ik vind het nogal een gek woord en had er nog nooit van gehoord. Oké, here we go!



Hoe vaak ga je naar de kringloop?

Niet zo vaak als ik zou willen. Gemiddeld 1 keer per maand, soms iets meer en soms iets minder. In de zomer gebeuren er meer aankopen omdat er dan ook meer rommelmarkten zijn en die vind ik altijd geweldig. Het liefst van al ga ik er alleen over, zo heb ik alle tijd van de wereld om langs elk standje even te stoppen en te kijken. En als ik dan iets leuks spot, moet ik niet eerst onderhandelen over "wie het nu eerst heeft gezien".

Dingen die ik altijd zoek als ik naar de kringloop/rommelmarkt ga: boeken, gezelschapsspelen, tinnen dozen, sjakossen-aan-schappelijk-prijzen en leuke, nostalgische dingen.



Wat is je grootste tweedehands aankoop?

Ik veronderstel dat hier een meubel verwacht wordt, maar dat heb ik niet. Aangezien ik nog thuis woon en mijn moeder momenteel aan een opruim-actie bezig is, gaat ze het niet appreciëren als ik hier met kasten en tafels binnen kom gewandeld.
Wat ik wél in overvloed heb, zijn boeken. Elke keer als ik op een rommelmarkt kom of langs de kringloopwinkel ben geweest, kom ik thuis met een boek. Altijd. Mijn boekenkast is aan bezwijken aan het aantal boeken en ik besef dat ik er mee moet ophouden.
Ook ben ik een mooie verzameling aan gezelschapspelen aan het opbouwen. Ik krijg ze nog nét in de kast. Nét.




Op welke tweedehands aankoop ben je het meest trots?

Mijn botjes. Dit was mijn allereerste paar tweedehands botjes, en ik heb ze kapot gedragen. Ik draag ze nu niet meer, omdat ze te versleten zijn en ik bang ben dat ze uit elkaar gaan vallen. Ook is de zool vanbinnen compleet kapot en helpt zelfs een extra zooltje niet meer. Ik heb ze gekocht toen ik 16 jaar was en nu, 10 jaar later, staan ze hier nog steeds in de kast. Mijn mooie botjes, waar zelfs de vriendin-die-alles-had stikjaloers op was. Ha!

Show hier je trots:



Wat was het beste koopje ooit?

Ik heb niet echt één koopje dat het beste koopje ooit was. Ik heb wel al veel goede koopjes gedaan, dat wel. Zo heb ik op een rommelmarkt een zakje vol lettermagneten gescoord voor 1 euro. Ook heb ik al massa's gezelschapsspelen gekocht voor enkele euro's, terwijl de gezelschapsspelen in kwestie duidelijk amper gebruikt waren. Trivial Pursuit voor 5 euro? Check!
In Boedapest heb ik ook 2 koopjes gedaan die iets minder budget vriendelijk waren, maar het was nog altijd goedkoper dan wat ze er in België zouden voor vragen. Zo heb ik daar een handtas gekocht en een broche. Ik heb even getwijfeld over de handtas wegens de prijs, maar ik heb er nog geen seconde spijt van gehad.




Wat was je slechtste koopje ooit?

Ooit heb ik in de kringloop zwarte laarzen gekocht met een vrij hoge hak. Op zich heel mooi, maar ik kon er voor geen meter op wandelen. Komt er nog bij dat ik in Lier woon en daar zijn veel kasseien, vooral op weg naar mijn toenmalige school. Na 2 dagen heb ik het al opgegeven en heb ik ze geruild voor een ander paar met een klasgenoot. Minder mooie schoenen maar wel meer praktisch. Zij stond absoluut niet met mijn mooie botten en kon er ook niet op wandelen, maar ik had tenminste geen pijnlijke voeten meer en ik kon mijn waardigheid weer wat herstellen met een paar waarmee ik wél kon stappen.



dinsdag 21 oktober 2014

Winactie Insins

Zoals sommigen onder jullie misschien al wisten organiseerde de geweldige Ines van Insins (check ook zeker eens haar blog!) enkele weken geleden een winactie op haar blog. Je kon een reischeque ter waarde van €150 winnen van Neckermann. Ik deed mee, maar aangezien ik zo goed als nooit iets win hoopte ik er niet te veel op.

Tot ik een tweetal weken geleden een bericht kreeg van Ines: ik had gewonnen! Ik kon mijn geluk niet op en gisteren lag dan deze beauty in de brievenbus:


Uiteraard ben ik al volop aan het denken wat ik met de cheque zal doen. Een stad die al lang op mijn verlanglijstje staat is Kopenhagen. Helaas is dat nogal een dure bestemming (in vergelijking met pakweg Boedapest), maar met dit meevallertje ziet het er ineens een pak haalbaarder uit.

Hoogstwaarschijnlijk doe ik de citytrip alleen, aangezien ik geen vriend heb en op vriendinnen moet ik ook niet wachten (omdat die allemaal op reis gaan met, jawel, hun vriend). Dus, in plaats van te wachten onderneem ik gewoon zelf actie! En eigenlijk zie ik er echt naar uit. Ik kan goed alleen zijn en het lijkt wel fijn om volledig zelf te beslissen wat wel en niet te doen. Het zal de eerste keer zijn, dus het is wel spannend en stiekem ook een beetje eng. Maar ik heb er een goed oog in ;).

Hierbij meteen een vraag aan jullie: is er iemand van jullie al eens alleen op reis geweest en viel dat mee? Heb je tips? En voor diegene die al eens in Kopenhagen zijn geweest: wat moet ik zéker gedaan hebben?

zondag 14 september 2014

De twee weken van Kwalison, II.

Want ik ben zo'n beetje een week vergeten, shhht.



Dikkie is nogal verzot op mijn shoes. Ze was zo gek van contentement dat ze spontaan mijn schoenen heeft onder gekwijld. Lekker.


In een spontane "ik heb zin om netjes te zijn" bui, heb ik mijn kamer opgeruimd. Nu ja, een deel. Eigenlijk enkel de omgeving van dit oud lessenaartje. Ik heb eindelijk mijn Europa-kaart plan uitgevoerd en heb mijn wereldbol van onder het stof gehaald. Verder ben ik ook super blij met mijn Quote kalender van Flow.


Alison is creatief, oh dear lord! Nu ik eindelijk tijd had (jawel, had, vanaf morgen is't alweer gedaan met de vrijheid) heb ik me aan de naaimachine gezet, heuj! Aangezien Eva eind augustus de wonderlijke leeftijd van *25* heeft bereikt, heb ik dit konijn gemaakt. Een blauw konijn! Eva is de eigenares van The Blue Rabbit House (checken die handel), dus vond ik het niet meer dan passend om een blauw konijn te maken. Dankzij een patroon uit een boek van de bib is het nog wel gelukt. Ik blij, Eva (hopelijk) ook blij.


Normaal gezien had ik vorige zondag een Academie-ladies dag met Eva en Katrien, met pannenkoeken aan de dijk en wandelingen op het strand. Dat is niet kunnen doorgaan omdat Katrien een familie-noodgeval had, dus heb ik enkel met Eva afgesproken. Omdat we het wat jammer vonden dat Katrien er niet kon bij zijn hebben we gewoon bij Eva thuis afgesproken voor een spelletjesnamiddag. Mét pannenkoeken.
Zijn de revue gepasseerd: Trivial Pursuit (dat volle taartje is van mij, onderweg naar de overwinning), Wie is het? en Zeeslag (dikke fail aan mijn kant, kan er geen meter van).


Kasper zegt hallo.
Uiteindelijk is het nog een heel gezellige namiddag geworden. De katten van Eva zijn trouwens echte pluisbollen en super schattig. Kijk is wat voor een dotje die Kapser is. En Ilan ook hoor, zeker weten.


Een paar maand geleden heb ik mij zo'n kleurboek voor volwassenen gekocht, maar was niet verder geraakt dan 3/4 van pagina 1. Ondertussen is pagina 1 af en ben ik aan een tweede pagina begonnen. Af en toe maak ik eens 10 minuutjes tijd om even met een leeg hoofd te kleuren.


Tot slot een uiterst charmante selfie. Vrijdag ben ik naar de kapper geweest en heb ik zo even 20 cm van mijn haar laten knippen. Vrijdag lag het echt wel goed, een wasbeurt later is het al weer een ramp. Typisch. 's Nachts huil ik me stiekem in slaap, vol met spijt dat ik mijn lange haren heb laten kortwieken.

To be continued.