zondag 20 april 2014

Soms vraagt een mens zich af.

Hoe we het in godsnaam overleven. De nacht vol boze dromen en de wekker om half zeven.

Wat als? Dat is een (korte) vraag die ik mij de laatste tijd steeds vaker en vaker stel. Keuzes die ik vroeger heb gemaakt, die mijn leven tot op de dag van vandaag nog steeds bepalen. Stiekem wel een beetje logisch.
De keuze van een school, de keuze van sommige vrienden, de keuze van dat ene liefje dat achteraf toch wel grote zak bleek te zijn, de keuze van over me heen te laten lopen.
Als kind was ik best wel zeker van mezelf. Dat zie je gewoon op foto's. Ik stond recht, deed het ook niet slecht op school, het ging allemaal goed.
In het tweede leerjaar zijn sommige dingen wat misgelopen, waardoor ik eigenlijk nog amper vriendjes had op school. In het zesde leerjaar kon ik eindelijk dan wel bij een groepje horen, maar ik moest dan wel mijn koeken afgeven.

Wat ik dan ook deed. Triest, als ik er op terugkijk.

Eén van die zogenaamde "vriendinnen" toen, kwam terug bij mij in de klas terecht in het tweede middelbaar. Maar het manipuleren had ze nog niet afgeleerd, integendeel. Toch werd ze één van mijn beste vriendinnen, voor zo'n vijftal jaar. Achteraf gezien was dat absoluut geen gezonde vriendschap, maar ik heb toch wel veel gelachen en da's uiteindelijk ook belangrijk.
Via die vriendin heb ik andere vriendinnen leren kennen, J. en K. En zo had J. een broer. Uiteindelijk is dat "iets" geworden, van veel vallen en opstaan, af en aan. Na 4 jaar is er bij mij iets gebroken, door dingen dat hij deed, zei en verwachtte. Het is bij af gebleven. En nu, 8 jaar later, heb ik me nog steeds niet kunnen openstellen voor iemand.

Toen ik naar het derde middelbaar moest, heb ik de keuze gemaakt om naar de kunsthumaniora te gaan. Dag 1 was ik nog onzichtbaar, op dag 2 begon de hel. Een hel die 4 jaar heeft geduurd en waar ik nu nog steeds aan terugdenk. En ook wel de gevolgen van draag.
Dag in dag uit werd ik uitgelachen met mijn uiterlijk. Ik heb nogal een rond hoofd en dat hadden ze gezien. Toegegeven, ik zag er ook gewoon niet uit toen, maar wie doet dat wel op zijn 14 jaar.

Eufrazie.
Walvison.
Zo van die dingen.

Tot op de dag van vandaag haat ik mijn hoofd. Als ik in de spiegel kijk, zie ik een gigantisch hoofd met wangzakjes. Het feit dat mijn nonkel me vroeger altijd 'hamster' noemde, zal daar ook niet echt bij geholpen hebben. Een complex zoals een ander, alleen kan ik dit moeilijk verbergen onder kledij.
Ik werd uitgesloten en hoorde er niet bij. Ook niet toen die pestkoppen na 4 jaar van de school verdwenen en ik er nog een jaartje zat.

Het zal je dan ook niet verwonderen dat ik vandaag niemand meer zie uit deze school. En dat hoeft ook niet.

Ik kan dan ook na al die jaren niet anders dan afvragen;

Wat als ik in het tweede leerjaar niet zo over me heen had laten lopen en meer van me had afgebeten? Zo van, ja ik heb iets dom gedaan (wat achteraf niet eens mijn fout bleek te zijn) maar life goes on?

Wat als ik dan hierdoor gewoon terug vriendjes kreeg en dus ook geen koekjesomkoperij nodig had?

Wat als ik die ene vriendin gewoon links had laten liggen? Haar mijn gedacht gezegd, haar duidelijk had gemaakt dat haar gedrag niet door de beugel kon?

Wat als ik niet naar de kunsthumaniora was gegaan? Was ik dan nu zelfzekerder geweest over mezelf? En zou ik dat stom complex niet gehad hebben?



Dan was ik misschien wel heel rond geworden door al die koekjes die ik dan zelf moest opeten.

Dan had ik me soms nooit halfdood gelachen.
Dan was ik nooit die ene broer van J. tegengekomen. Maar dan was ik ook nooit K. tegenkomen, die nu één van mijn beste vriendinnen is en via wie ik mijn andere lieverds heb leren kennen.

Dan had ik misschien nooit de stap gezet om naar de Academie te gaan. En dan had ik nooit de geweldige mensen daar leren kennen, bij wie ik volledig mezelf kon zijn en waardoor ik helemaal ben 'ontpopt'. De mensjes die me terug wat vertrouwen in mezelf hebben gegeven.

Dan was ik niet wie ik nu was. En da's zo slecht nog niet.



4 opmerkingen:

  1. Ik vind alvast uw hoofd heel erg fijn & ik ben ongelooflijk blij dat ik u ken Kwalison! :) Ge zijt echt demax en 't is leuk dat ge positieve dingen kunt halen uit negatieve dingen die gebeurd zijn (zoals uw vriendinnen :))

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben ook blij dat ik jou ken, lieve Ines!
      Dit moest er even uit, zat er al even mee in mijn hoofd. En nu heb ik het opgeschreven en kan ik weer voort!

      Verwijderen
  2. Wat een open en eerlijk en persoonlijk stukje. Ik ken je blog nog niet lang, maar dit stuk vind ik echt mooi! Voor alles is een reden en dingen gaan zoals ze gaan. Jij hebt er van geleerd en vroeg of laat komen die nare mensen er wel achter hoe niet-leuk ze zijn..! En tegen die tijd heb jij een hele leuke vent omdat je jezelf hebt durven geven en lach je naar die mensen, want wie het laatst lacht, lacht het best, toch?!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel! Ik probeer het ook van de positieve kant te bekijken, al lukt me dat de ene dag al wat beter dan de andere.
      Ik ben blij dat je het een leuk stukje vond, altijd fijn om te horen ^^.

      Laat die vent maar komen!

      Verwijderen