woensdag 11 juni 2014

Het festivalgevoel - I.

Binnen een kleine maand is het eindelijk zo ver: Rock Werchter! Hier kijk ik al heel lang naar uit en het gaat weer een topeditie worden.

Een topeditie zeg ik je.

In 2004, exact 10 jaar geleden dus, heb ik mijn eerste voetjes op de Heilige Wei gezet. Ik was op slag verliefd en zou nog vele keren terugkeren. Die eerste keer was maar voor 1 dag, maar de jaren daarna ben ik altijd combi gegaan. 4 dagen zweten, stinken, Dixi-toiletten doorstaan, ongezond eten en genieten van heerlijke muziek. Om dan op dag 5 compleet gebroken en verlangend naar een douche, een stoel, normaal eten en een bed naar moeders vleugels weder te keren.

Elk jaar uitkijken naar dat ene verlengde weekend. En elk jaar onszelf afvragen wat we ons in godsnaam altijd aandeden door in die vreselijke hitte met 5 ton gerief in een rugzak gepropt de Haachtsesteenweg af te strompelen, op weg naar een plekje camping waar we onze tent in dezelfde vreselijke hitte konden opzetten. Voorafgegaan door een (best nog wel aangename) treinrit, een aanschuifrij die 3 lichtjaren leek te duren en een helse busrit (als sardientjes opeen gepropt, ik heb het fenomeen hier aan den lijve mogen ondervinden).

Maar eer heel die overlevingstocht achter de rug was kon het feest beginnen. Ik heb elk jaar geweldige optredens mogen meemaken. Enkele toppers daarbij waren Arno, Muse, Coldplay, KT Tunstall, Editors en nog zo veel meer.

Mooiheid bij afsluiter Editors vorig jaar.

In 2010 had ik beslist met een groepje vriendinnen (mijn Werchtermaatjes) om dat jaar niet te gaan. Het werd wat duur en in de plaats daarvan wilden we een citytripje doen. Het is Rome geworden, en dat was een geweldig toffe reis.
De jaren daarna heb ik ook verstek laten gaan. Vaak voor budgettaire redenen, of omdat de affiche me niet aanstond (al heb ik zo wel 2x Florence & the Machine gemist, huilen!). Maar vorig jaar heb ik vrij impulsief (nu ja, in overleg met de oudjes, zij moesten even sponsoren tot ik terug geld had want ik kon dat bedrag niet in 1x ophoesten, in den Delhaize werken is geen goudmijn weetjewel) beslist om toch terug combi te gaan. En dit jaar ben ik er weer bij! Alleen is er nu een grote aanpassing die ik alleen maar kan toejuichen:

We gaan elke dag over en weer naar huis. Elke dag je eigen bed, een douche, een stoel om de dag mee te beginnen. Zaligheid.
De afstand Lier City - Werchter valt heel goed mee en meestal blijven we van files bespaard, dus waarom niet?

Nu, op die 4 dagen is er heel wat te zien en de komende weken ga ik een beetje mijn planning posten. Wat wil ik zeker niet missen, waarmee ga ik mijn buikje vullen (wok! wok! woooooook!) en wat heb ik zeker nodig om het daar te overleven? Je zal het hier lezen, mijn beste lezertjes.

Ik hoop alvast op een blauwe hemel.


Om af te sluiten: hét lied van Rock Werchter 2009: zaligheid van Coldplay.


1 opmerking:

  1. En voor mij is het mijn eerste keer dit jaar! Spannend :D

    BeantwoordenVerwijderen