maandag 29 december 2014

Figaro.

Lieve dikkie,

Augustus 1997. Ik ben 9 jaar en spendeer de zomerdagen in een speelpleinwerking terwijl mijn ouders gaan werken. Mijn hamster is net 2 weken gestorven en mijn moeder heeft heel duidelijk gemaakt dat er geen huisdieren meer in huis gaan komen.
Rond de middag komt mijn mama me halen, maar een begeleider die we kennen neemt ons even apart. Ze hebben een nestje kittens gevonden, op het terrein, duidelijk achtergelaten. Of we misschien geen katje willen? Mama zegt van niet, maar we gaan toch een kijkje nemen. 4 kleintjes in een doos en ik ben meteen verkocht. Na heel lang zielig kijken en beargumenteren ("Het gaat niet, papa is allergisch aan katten." "Maar papa is toch nooit thuis?") geeft mama toe. Ook zij kan niet weerstaan aan de kleine dotjes. Ik mag kiezen, en mijn oog valt op een oortje dat komt piepen, onder de andere 3 katjes.
Daar was jij, de kleinste van het nestje, mijn nieuwe kat.

Amper 4 weken oud was je en we hebben veel tijd en geduld in je moeten steken. Maar je was een kat met doorzettingsvermogen en in geen tijd was je uitgegroeid in een gezonde kat. We gaven je de naam Figaro, vooral omdat mijn inspiratie niet veel verder ging op die leeftijd.

Mei 1998. De katten in de buurt, en dan vooral de katers, waren blij met je komst. En voor we het wisten werd je dikker en dikker en werd ik op 1 mei 1998 wakker met 7 katten in huis. 6 kleine katjes, geboren op onze zetel, maar we waren trots op je. Je verplaatste de katjes constant, tot ze het beu werden en zich zelf verstopt hadden. Samen met jou zochten we het hele huis door, zonder succes. Tot ik iets uit een schuif wou halen en een schuif vol katten vond. Na een tijdje had je het zelf ook door, en miauwde je aan de schuif tot we ze opendeden. Het liefst van al hadden we al je kleintjes bijgehouden, maar dat ging helaas niet. Uiteindelijk hebben we Moucheke bijgehouden, mijn kleinerd, waar je helaas niet altijd goed mee overeen kwam. Een echte moeder-dochter relatie, zoals mijn papa wel eens zei.

Af en toe had je eens een accidentje, of bezorgde je ons de schrik van ons leven. Zoals die keer dat je dagen vermist was. Plots kwam je niet meer thuis en dat was niet van je gewoonte. We informeerden bij de buren maar zonder succes. Tot plots de broer van onze buurman voor onze deur stond. Hij was enkele dagen geleden in de tuin van zijn broer komen werken en jij was in het tuinhuis geslopen, zonder dat hij het wist. Deur op slot en jij zat vast. En normaal kwam de broer pas om de 2-3tal weken langs en kwam de buurman amper in zijn tuin. Maar hij was iets vergeten. Gelukkig maar. Je was een beetje vermagerd, maar na een paar dagen was je weer de oude.
Je hebt ook eens een tak ingeslikt, die dwars in je keel vastzat. Je zat plots half te stikken en ik was volledig in paniek. Maar na een tripje naar de dierenarts was alles weer in orde.
Of toen je je pootje had bezeerd en een dikke poot vol etter had. Tot op een ochtend, als mijn papa per ongeluk op je poot stapt. Etter weg, pootje genezen, maar je bleef broeden op een wraakplan. Je hebt papa tot op het einde geplaagd, tot grote hilariteit van mama en mij.

November 2012. Na enkele operaties gaat het niet goed met je dochter. En na de moeilijkste beslissing die een baasje moet nemen, was je plots alleen. En hoewel je in het begin genoot van de aandacht, begon je na een week toch te zoeken. Waar was ze toch? Was ze nu echt weg? Je zoekt een beetje meer aandacht, miauwt wat meer, maar al bij al ga je goed om met de verandering.

Februari 2013. We verhuizen, na 15 jaar in hetzelfde huis gewoon te hebben staat je nestje plots ergens anders. Naast een stoof, dus je hebt het lekker warm. De tuin is kleiner, er is geen kattenluikje meer, maar je bent al wat ouder dus je hebt die bomen niet meer zo nodig. Je blijft liever binnen, bij de stoof, en wederom trek je goed je plan. Je gaat op verkenning, vindt de nieuwe zetels des te leuker om op te liggen (hoewel je goed genoeg weet dat het niet mag) en in de zomer doe je niets liever dan in het zonnetje liggen. Ik ben er zeker van dat je 20 zal worden.

Mei 2014. Je doet raar en je botst overal tegen. Ze kunnen niet goed zien of je een hersenbloeding hebt gehad, of dat je dement aan het worden bent. Maar na de juiste medicijntjes herstel je terug en al die tijd ben je je gezonde eetlust blijven behouden. Je komt wat meer aandacht vragen, je blijft de sociale kat die je al was en na een tijdje is er niets meer aan je te zien.

December 2014. Je eet niet meer, je plast naast je kattenbak, je bent sterk vermagerd. Je bent weer verward en elke dag lijkt het erger te worden. Bij de dierenarts ontdekken ze dat je schildklier niet meer goed werkt. Maar ook hier zijn medicijnen voor en ook de medicatie voor je hoofdje wordt weer opgestart. En even is er hoop, dat je ook hier door zult komen. Maar dan ga je letterlijk van de ene dag op de andere sterk achteruit. Het brak mijn hart om je zo te zien, niet meer op je poten kunnen staan, amper beseffen waar je was, totaal geen interesse hebben in eten en wanhopig miauwen om een reden die jij zelfs niet besefte. Maar lekker warm op mijn schoot leek je toch nog te genieten. Voor die laatste avond, waarvan ik toen niet besefte dat het je laatste avond ging zijn, ben ik nog altijd dankbaar.

27 december 2014. Ik ben 26 jaar en ik zit met jou bij de dierenarts. Er is niets meer aan te doen, zegt hij. Woorden die inslaan als een mokerslag, maar tegelijkertijd helemaal niet onverwacht. Zelfs papa is er van aangedaan. We zijn nu 2 dagen verder en de ene moment besef ik het amper om op het volgende moment in tranen uit te barsten. Want je nestje naast de stoof is weg. Je etensbakjes zijn weg. Je kattenbak is weg. Jij bent weg.

Lieve dikkie, je hebt een mooi leven gehad. Veel katten zouden hun staart geven om zo'n 17 lange mooie jaren te hebben gehad. Je hebt de andere katten uit je nestje en je eigen kinderen overleefd, maar nu is helaas jouw tijd ook gekomen. Je zal altijd mijn dikkie zijn. Ik had mij geen betere kat kunnen inbeelden.

Ik ben nu een kattenvrouwtje zonder kat.

Liefs,
je baasjes.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten