donderdag 15 januari 2015

Kattenvrouwtje zonder kat.

Drie weken geleden heb ik mijn kat moeten afgeven aan de kattenhemel, en dus ben ik een kattenvrouwtje zonder kat. Hoewel het nu nog te vroeg is om al een nieuw spinnend vriendje in huis te halen, had ik graag in de toekomst terug een kat in huis gehaald. Gewoon omdat ik niet meer zonder kan, dat heb je na 17 jaar een kat gehad te hebben. Als je alleen thuis bent, is dat toch niet helemaal zo omdat dat diertje er nog rondloopt. En dat is nu niet meer.

Soms heb ik nog momenten dat ik denk dat ik de kat moet eten geven, om dan een seconde later te beseffen dat ja, dat niet meer hoeft. Of hoor ik iets dat precies het geluid was als Figaro zich in haar nest verplaatste.

Gisteren had de zus van een vriendin (die ons 17 jaar geleden ook aan Figaro heeft geholpen) een zoekertje op mijn Facebook geplaatst; een 10-jarige kattin zocht een nieuwe thuis nadat haar baasje in een rusthuis terecht was gekomen. Ik was meteen verkocht en vertelde het aan mijn mama.

Die zag het minder zitten, helaas.

Komt erop neer dat ze geen huisdieren meer wilt; ze kan er niet meer tegen dat je die beestjes uiteindelijk ook weer moet afgeven. En na op vrij korte tijd 2 keer een geliefd huisdier op een pijnlijke manier te moeten afgeven kan ik er wel inkomen. Ook is mijn papa allergisch aan katten en hoewel hij met Figaro amper (tot geen) last had, wilt ze het risico niet nemen. Want stel dat je zo'n diertje in huis neemt en papa reageert daar te slecht op. Dan zitten we daar schoon.

Maar toch is er ergens iets in mij dat hoopt dat we in de toekomst terug een katje in huis zullen hebben. Het lijkt nu plots of iedereen rond mij begint katten in huis te halen of extra veel foto's te posten van hun katten. Een vriendin noemt haar kat plots ook dikkie, en dat steekt soms wel. Want ik noemde mijn kat altijd dikkie, omdat ze dik was, en de vriendin haar kat is niet eens dik. En ik besef wel dat het stom is om mij daar druk in te maken, want iedereen noemt zijn kat zoals hij/zij wilt. Maar dan komt dat besef elke keer weer: ik heb geen dikkie meer.

Als ik ooit alleen ga wonen is het eerste wat ik doe een asiel bezoeken en katten in huis halen.

Oh, en die 10-jarige kat; de ouders van een vriendin wilden de kat een nieuwe thuis geven, dus dat loopt ook weer mooi af.

Ze was toch een schoonheid, die dikkie van me.

2 opmerkingen:

  1. Awwh zo'n mooi katje :) Ik ben ook een kattenmens en heb drie jaar geleden 2 kittens uit het asiel geadopteerd. Ze waren langs de weg in een doos gevonden met hun mama'tje. En nu zijn ze veilig en warm bij mij! Ik hoop dat je ooit een katje kan nemen (én heel veel foto's kan delen met ons ;))

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh, zo zielig voor die katjes! Ik kan er echt niet bij dat mensen dat doen, dieren achterlaten. Deze week alleen al 2 verhalen gehoord van 2 katten die achtergelaten waren door hun baasjes met een verhuis. Goed dat ze een nieuw warm nestje bij jou hebben gevonden!

      Verwijderen