woensdag 25 februari 2015

Project 365 / 50 - 56

50/365 De moeder had wat oude foto's gevonden en aan het keukenkastje gelegd. Conclusie: hippe kapsels en ingebrande badpakken for the win.


51/365 Een regenachtige dag en dus de perfecte moment om mijn mooie paraplu van de Dordrechtse Hema boven te halen. Zo kon ik toch wat kleur brengen in de triestige Lierse winkelstraat.


52/365 Nieuwe buit in de kast gelegd en daar tot de conclusie gekomen dat ik de laatste tijd nogal veel t-shirts en bloesjes koop met zwart-witte strepen. 


53/365 Als iemand ons huis zoekt zeg ik vaak "het huis met de sanseveria's", omdat er 3 grote sanseveria's voor het raam staan. Ondertussen staat ook mijn kleine sanseveria erbij, omdat hij op mijn kamer een beetje aan het sterven was. Hopelijk kan hij tussen zijn grote vrienden wat recupereren.


54/365 Op weg naar de kinesist. Het was heel wisselvallig weer, met soms zon en soms regen. Ik ging zo op in het trekken van foto's dat ik bijna te laat kwam op mijn afspraak.


55/365 Op mijn 'Project 365' post van vorige week had ik een foto vanuit mijn raam getrokken van een verlaten rusthuis. Dit is het gebouw, maar dan wat dichterbij. Het is een heel somber, grijs gebouw en de knalblauwe balkonnen vallen zo heel hard op. Het is meteen ook het enige interessante aan heel het gebouw.


56/365 Een tweetal jaar geleden was ik heel actief op zoek naar oud dierenspeelgoed voor projectjes zoals dit; ondertussen heb ik er al zo veel gevonden dat ik eens goed wild kan gaan. De bokaal is een bokaal dat ik van mijn werk heb meegenomen; oorspronkelijk zaten er zilveruitjes in (en je ruikt het nog steeds). Het is een grote bokaal en al mijn dieren geraken er nét in.
De tekening op de achtergrond is een tekening van Eva, die ze lang geleden voor mij heeft gemaakt. Er zit een heel verhaal achter, pure situatiehumor eigenlijk. We moesten voor school groenten en fruit tekenen, en zij had pruimen mee. Ze zag er iets in en voor dat we het wisten had ze er een lijfje aan getekend: de pruimladies waren geboren. Ik was meteen fan en dus heeft ze voor mij een exclusieve, one of kind pruimlady gemaakt. Ik hoop nog steeds op een vervolgreeks.


vrijdag 20 februari 2015

De fun, de salami: het leven zoals het is aan de vleestoog.

Exact 9 jaar geleden begon ik als 17-jarige jobstudente in de plaatselijke Delhaize te werken. Thuis aten (en eten) we geen vlees, dus ik kon nog met moeite de salami van de preparé onderscheiden, maar daar stopte het dan ook. Met veel en veel opstaan vond ik mijn draai en met een klein sabbatjaar tussenin werk ik er vandaag de dag nog steeds. Ondertussen ben ik er de bomma onder de studenten, met mijn 26 -bijna 27- lentes. Na al die jaren is er heel wat veranderd. Zo hebben we al 3 keer een ander uniform gekregen, zijn de weegschalen vernieuwd (maar als ik ze nog veel in de toog kieper hebben we er binnenkort nieuwe nodig), heb ik ook collega's zien komen en gaan en hebben ze tussendoor de winkel zelf ook eens verbouwd.

Maar die klanten, die zijn nog altijd even lastig.

In die jaren dat ik er werk heb ik ondertussen al zo veel opgemerkt en meegemaakt dat ik er een boek over kan schrijven. Van gekke uitspraken tot zotte eisen naar vieze creeps die mede-collega-jobstudentes lastigvallen.

Een bloemlezing:

• "Voor mij een potteke martini."

• Mensen worden boos voor gekke redenen:
Klant: "Een half stukje paté."
Ik: "Meneer, we mogen geen half stukje meegeven, maar ik kan wel een dun stukje afsnijden, dat komt op hetzelfde neer."
*meneer wordt kwaad*
Klant: "Dat is een schande, waarom mag dat nu niet, ongelooflijk."
*5 minuten later*
Klant: "En dat het een degoutante regel is!"

• "Voor mij een stukje paté van de Jef."

• Een meneer die een halve rel ontketend omdat zijn gebraden kip niet in een doosje zit dat de kip nog 3 uur lang warm kan houden. En luchtdicht is. Want hij moet nog ergens heen, en nu gaat heel zijn auto naar kip stinken. Maar dat het putteke zomer is en 30 graden buiten kan blijkbaar geen kwaad. Die kip zal wel warm gebleven zijn in zo'n warme auto. En zijn charcuterie ook. Zwetende salami, altijd al een delicatesse

• "NIE MEER DAN 100 GRAM!"

• Als de volgende klant wordt afgeroepen door middel van volgnummers:
"Gewonnen!"
"Bingo!"
*gecombineerd met een trotse blik voor hun geniale en uiterst originele mop*

• De vele gezichten van salami bolzano:
- bolano
- balono
- balzano
- bolono

• Beleefdheid is iets kleins.
Ik: "Goedemorgen."
Klant: "150 GRAM SALAMI BOLONO!"
Ik: checkt of mijn neus er nog opstaat.

• Mensen zijn heel kieskeurig in dingen die sowieso al ranzig zijn:
Klant: "Hoe ziet de rundstong eruit?"
Ik: laat rundstong zien.
Klant inspecteert de tong zeer uitgebreid en spot een kleine oneffenheid.
Klant kijkt alsof je een stuk stront voor zijn neus hebt gezet.
Klant: "Maar dat moet ik niet hebben hoor, oh nee."
Klant: kijkt nog eens geregeld naar desbetreffend stuk vlees en laat zijn afkeuring nog wat extra merken, vaak met nog wat gemompel.
Klant verlaat de vleeszone met nog een laatste vernietigende blik naar mij, alsof ik zijn gewild stukje vlees heb gesaboteerd.

• "Ik ben maar ne mens alleen."

• Mensen die de openingsuren niet goed weten, hoewel ze al jaren naar dezelfde winkel komen.
*winkel is al 10min officieel dicht, al zijn er altijd snoodaards die nog "binnen glippen"*
Klant: komt naar de vleestoog en ziet dat de hele toog al half is leeggehaald en dat men de snijmachine aan het afwassen is.
Klant: neemt bonnetje en gaat vol verwachting voor de toog staan.
Ik: wil een kaasbol in mens zijn richting gooien.

• Hysterie en paniek:
"Dun gesneden hé."
"Ge gaat da toch dun snijden hé."
"JUFFROUWKE, DUN SNIJDEN!!!!!!?8??8HDJSHQJFQZKE"

• Mensen kunnen hun grenzen niet.
Een collega-jobstudent is wat (bij gebrek aan een beter woord) administratie aan het doen.
Klant: komt naast haar staan in een zone die al niet voor klanten bestemd is en begint met haar te praten.
Ik: denkt dat ze de man kent.
Klant: verdwijnt na 10(!) minuten en ik vraag of ze die man kende.
Blijkt van niet.
Klant: blijft in de weken erna staren naar de collega en passeert hij gemiddeld 4x per minuut voorbij onze toog om nog wat extra te staren.
Collega: wordt bang.
Ik: wil een kaasbol in mens zijn richting gooien.

• Dui-de-lijk ar-ti-cu-le-ren.
Klant: whondejfhrd gehzram pwredjkfjkzahjaké.
Ik: "Kan u dat nog eens herhalen?"
Klant: fluistert en mompelt zo mogelijk nog stiller.
Ik: probeer de klanken te ontcijferen tot iets herkenbaars.
Ik: "100 gram preparé?"
Klant: kijkt met een verontwaardigde blik à la "maar ja, dat zei ik toch."

• "De panda" of ook gekend als "Cruella", met het chipolata incident.
Klant: toont een chipolataworst van gigantische omvang.
Klant: "Ik heb hier gisteren een chipolataworst gekocht die even groot was maar minder woog. Die van gisteren woog maar 150 gram en deze weegt over de 400 gram! Dat is te veel voor mij hoor, ik ben maar ne mens alleen."
Ik: gaat mee naar toog en neemt een worst van 150 gram en zegt: "deze zijn die van 150 gram."
Klant: "Nee nee! Die van gisteren was veel groter. Ik wil terug zo één."
Klant: duwt worst van 400 gram bijna in mijn gezicht.
Ik: totaal in de war en besluit dus om hulp van hogerhand in te roepen.
Ik: roept de chef.
Chef: snapt de vrouw ook totaal niet en besluit dan als laatste optie de worst van 400 gram te nemen en daar een stuk af te doen, omdat de vrouw toch wel persé die worst wil, maar dan kleiner.
Chef: snijdt een stuk eraf en geeft die aan de vrouw.
Klant: is tevreden, zegt dank u tegen de chef en lijkt aanstalten te maken om weg te gaan.
Ik: merk na een kwartier de vrouw op, die nog altijd voor de toog staat rond te draaien.
Ik: "Kan ik u met nog iets helpen?"
Klant: "Ik denk dat hij mij vergeten is."
Ik: "Wie?"
Klant: "Den beenhouwer. Voor mijn worst."
Ik: ...


woensdag 18 februari 2015

Project 365 / 43 - 49

43/365 In december, vlak na kerstmis, heb ik mijn Dikkie moeten afgeven (zoals je misschien hier al gelezen hebt). Ik had echter daarvoor al aan Eva gevraagd of ze een broche wou maken met een afbeelding van Dikkie, zoals ze eerder al had gedaan voor de Kleinerd (maar dan met een ketting). Omdat ze het heel druk had is het pas onlangs afgeraakt, maar ik ben er ontzettend blij mee. Ik heb het als cadeau aan mijn mama gegeven, omdat Dikkie vooral mama haar kat was en de Kleinerd de mijne. Maar wees maar zeker dat deze broche af en toe plots aan mijn trui zal hangen.


44/365 Vrijdag werkendag, maar ik had vrij vroeg gedaan en het weer was mooi. Mijn fiets stond heel alleen in het fietsenrek, onder de lyrische letters 'Delhaize'. Klaar om weg te rijden.


45/365 Zaterdag geen werkendag, maar wel cursusdag! Met de trein naar Leuven, tsjoeke tsjoeke tuut. De vorige zaterdagen stond ik op met een mooie heldere hemel en een opkomende zon, die dag was het maar triestig. Net zoals het station van Lier.


46/365 Improvisatiefoto. Niet helemaal geslaagd, maar had geen kans om er een nieuwe te trekken.


47/365 Die ochtend in mijn kamer. Het gebouw dat ik vanuit mijn slaapkamerraam zie was vroeger een rusthuis, maar sinds een kleine 2 jaar staat het leeg en misbruiken wij deze situatie door onze auto op de bijbehorende parking te zetten. Want dat is, in tegenstelling tot de andere straten in Lier, gratis. Muhaha. Binnenkort zal ik echter niet meer op dit gebouw zien, maar op appartementen. Jammer want: stom uitzicht, maar ook: geen gratis parkeerplaats meer.


48/365 Wat ik al maanden aan het plannen ben, is eindelijk vastgelegd. Enkele maanden geleden had ik via Ines haar blog een reischeque van Neckermann gewonnen. Omdat ik al lang naar Kopenhagen wil, vond ik dit de ideale moment want Kopenhagen is niet de goedkoopste reisbestemming. En, nieuwe mijlpaal, ik ga alleen! Lekker spannend dus, maar ik kijk er wel enorm hard naar uit!


49/365 Sinds enkele maanden heeft Lier er een nieuwe winkel bij: De Kast, een winkel met allerlei zelfgemaakte spulletjes. Hier was echt nood aan in Lier want de saaie winkels nemen hier de overhand. Ik ben pas vandaag een kijkje kunnen gaan nemen en heb daar 2 paar clip on oorbellen van Piece of K gekocht. Ik kan geen gewone oorbellen dragen aan 1 oor omdat ik daar al verschillende ontstekingen heb gehad, dus ik was blij dat ik deze mooie oorbellen heb gevonden. Ik heb dit paar meteen aangedaan en ik heb er geen moment pijn of last van gehad. Ik ga dus zeker terug om er mij nog een paar aan te schaffen.



zondag 15 februari 2015

Over vriendschappen en teleurstellingen.

Als je altijd ergens buitengesloten werd.

Als je na jaren alleen over de speelplaats lopen het gewend bent om alleen te zijn en misschien zelfs iets te comfortabel bent in het alleen zijn.

Als je school in school uit er nooit bij hoort en constant kritiek krijgt op je uiterlijk, waardoor je een negativiteit ontwikkelt die je liever niet had. En waar je dan ook weer kritiek op krijgt.

Als je denkt eindelijk een groep vrienden gevonden te hebben, zowel buiten als in de school, waar je bij kan horen en dat het alleen zijn kan stoppen.

Als het enkele jaren vrij goed gaat en je in de illusie zit dat je best friends forever bent.

Als je ontdekt dat in het beste vriendinnengroepje iedereen beste vriendin is van elkaar, maar jij eigenlijk van niemand.

Als je de anderen als je beste vrienden ziet, maar de anderen jou niet zien als een beste vriendin.

Als ook de schoolvriendinnen allerlei activiteiten ondernemen zonder jou.

Als je na keer op keer probeert om gewoon is af te spreken telkens op een nee botst, om dan te besluiten dat het nu van hun kant moet komen en om dan gewoon niets meer te horen.

Als je wél iets van hen hoort als ze iets van je nodig hebben.

Of als niemand anders kan.

Als je de zoveelste keer ziet dat er gezellig afgesproken is geweest en er jou niets gevraagd is, dat je duidelijk niet gemist wordt en dat het duidelijk is dat je niet gewenst bent.

Dan kan er wel eens iets breken. Dan kan je wel eens beginnen denken dat het echt aan jezelf ligt.

Dan kan dat goed alleen zijn wel eens omslaan in eenzaam zijn.

En dan kan je wel eens een hele zondagnamiddag huilend doorbrengen.

Maar ook dan kan een rotte dag omslaan in een leuke dag.

Als je onverwachts nog kan afspreken met je oudste vriendin, die vriendin die je al praktisch heel je leven kent en waarmee je de beste vakantieherinneringen deelt van je jeugd. Die vriendin die je misschien niet zo heel vaak ziet, maar waar je wel van weet dat ze er al-tijd voor je zal zijn. Die vriendin waar je even alles aan kwijt kunt, en die je verzekerd dat het niet aan jou ligt. En dat het zo slecht niet kan zijn om misschien niet in een groep te behoren, maar genoeg kan hebben aan die ene vriendin in Gent, die twee vriendinnen in Deurne, die ene vriendin in Mechelen en zijzelf. Allemaal verspreid over ons kleine landje, maar wel mensen waarvan je weet dat je daarbij altijd jezelf kan zijn. En dat je daar altijd bij terecht kunt.

Dat is misschien wel het belangrijkste.

De vriendin en ik. Gouden tijden in Frankrijk.



vrijdag 13 februari 2015

Project 365 / 36 - 42

36/365 Begin december had ik een Fuji Instax mini 8 besteld bij een winkel die bij nader inzien een slechte keuze was (hint). Oorspronkelijk ging het 1 à 2 dagen duren eer de camera in de winkel zou zijn, maar tegen kerst was het nog steeds niet aangekomen. Uiteindelijk kreeg ik eind januari het bericht dat ze het toestel niet meer konden leveren. Na nog veel geduld te hebben kreeg ik dan eindelijk mijn voorschot terug en ben ik naar een andere winkel gesneld voor de camera éindelijk te kopen, et voila! Ik moet nog wat zoeken naar de juiste belichting enzo, maar ik ben echt super content dat ik het eindelijk heb.


37/365 Ines kwam een tijdje geleden met het voorstel af om naar Villa Augustus in Dordrecht te gaan. We hebben daar super lekker gegeten en hebben daarna Dordrecht-city ook even verkend. Als afsluiter zijn we dan nog een stukje taart gaan eten in Villa Augustus (met een chocolade overload als gevolg).


38/365 Zaterdag werkendag, maar ik mocht wat vroeger stoppen dus fietste ik blij naar huis. Om daar voor de deur te constateren dat ik mijn sleutel vergeten was en dat mijn ouders niet thuis waren. Gelukkig heb ik niet lang in de koude moeten wachten want de oudjes waren niet ver van huis.


39/365 Als ik van/naar mijn werk fiets passeer ik altijd het jeugdhuis hier in Lier, en daar hebben ze nog niet zo lang geleden deze vos (of hond?) op geschilderd. Elke keer als ik er een foto van wou nemen, stond er veel volk en had ik niet zo veel zin in vreemde blikken. Maar nu stond er niemand én de zon scheen, dus ik heb mijn kans gegrepen.


40/365 Dat ik een kleine obsessie heb met cactussen is al langer bekend. Een paar weken geleden heb ik dit nog getoond in deze post. Het was al een tijd mijn missie om dit boek te pakken te krijgen, maar ik had het nog nergens zien liggen en ik begon een beetje wanhopig te worden. Maar kijk! Terwijl ik er niet echt naar op zoek was, viel mijn oog op dit boek in de winkel. Ik blij en mijn cactussen ook blij.
Voor wie het verhaal wilt kennen: het gaat over een cactus, Kareltje, die graag een knuffel wilt krijgen. Maar zijn familie houdt niet van knuffels en dus gaat Kareltje op zoek naar een vriendje. Eerst denkt hij die gevonden te hebben in een gele ballon, maar na een knuffel-poging beland deze in het ziekenhuis en is Kareltje zijn familie kwaad op hem. Kareltje besluit dan maar dat hij gedoemd is alleen te blijven en gaat wonen in een kleine serre. Maar dan hoort hij gehuil en na even zoeken ziet hij een steen die heel hard aan het huilen is. Zijn familie is heel hard en houden ook niet van knuffels. En zo vinden de twee vriendjes elkaar.


41/365 Als ik maar plantjes kan kopen. Tijdens de terugweg vrijdag van Dordrecht, zijn Ines en ik even gestopt in de Ikea van Breda. En daar kon ik niet weerstaan aan deze twee schattigaards. De twee bloempotjes komen van Dordrecht.


42/365 Ik had mijn pree en een Alison met een pree wilt die altijd zo snel mogelijk uitgeven. En dus trok ik naar de AS Adventure voor dit kleedje van King Louie en nog een rokje van Who's That Girl. Af en toe wild gaan is toegestaan.




donderdag 12 februari 2015

Outfit of the day.

Ik wil al een tijdje af en toe een foto nemen van wat ik aanheb, maar omdat mijn kamer zo'n chaos is stelde ik het steeds maar uit. Momenteel heb ik geen tijd om alles op te ruimen, dus ik dacht 'foert' en heb enkele foto's genomen. Negeer de rommel op de achtergrond en het feit dat er precies een dennenboom uit mijn hoofd groeit.




Bloes en rok - Who's That Girl
Vestje - Vero Moda
Legging - H&M
Schoenen - Take Off
Rommel - Eigen kweek

donderdag 5 februari 2015

Project 365 / 29 - 35

29/365 Ik had gedaan met werken om 17u en kon nog net deze zonsondergang zien op de dijk op weg naar huis.


30/365 Tulpen op tafel.


31/365 Dagje Leuven voor de cursus. Voor het gebouw waar de cursus is staan deze beeldjes en ze hebben allemaal een wollen truitje aan. Het was een mooie, zonnige dag en de zon zorgde voor een mooi effect.


32/365 Eén van de resultaten van hetgeen ik op de cursus heb gemaakt. Het is niet helemaal gelukt maar ik vond het wel leuk om te doen.


33/365 Dagje Ikea met de oudjes en tijdens het rondwandelen zag ik dit tapijt. En toen keek ik naar mijn sokken en zag ik een combinatie. Roze bolletjes for the win.


34/365 Tijdens het tripje naar Ikea heb ik een lading paperclips gekocht. Aangezien ik een gekke fascinatie heb voor dingen sorteren heb ik me op de paperclips gestort.


35/365 Zonnige maar triestige dag. Ik moest naar een begrafenis en was opgelucht om 's ochtends de zon te zien schijnen. Want regen op een begrafenis vind ik het toppunt van triestigheid.


Januari is voorbij en daarmee ook het gemakkelijk bijhouden van de nummering van de foto's. Helaas pindakaas.




zondag 1 februari 2015

Project 365 - Overzicht januari 2015.

Maand 1 is achter de rug! Ongelooflijk hoe snel het is gegaan. Ik heb er al heel veel plezier aan gehad  en ik hoop dat het zo blijft. Ik heb af en toe een dag gehad dat ik wat meer moeite had om een leuke foto te nemen, maar ik heb ook dagen gehad dat ik een keuze moest maken (wat ook positief is natuurlijk). Hier zijn enkele foto's die ik in de loop van de maand heb genomen, maar niet heb gebruikt als dé foto van de dag.


Omdat ik op het einde van het jaar een leuk overzicht wil hebben van mijn foto-jaar, ga ik elke maand mijn foto's laten afdrukken en ze in een fotoboek kleven. Hoewel ik het internet en Instagram en al die wereldwijdsewebdingen geweldig vind, hou ik er nog altijd enorm van om in een gewoon boek te bladeren. En dus ga ik één van de dagen langs de Hema om daar een mooi boek te kopen (ik heb er al eentje op't oog).
Ik ga ook elke maand een foto van mezelf in een fotokot nemen en die foto in het begin van de maandelijkse reeks foto's kleven. En dan kan ik zo ook zien hoe ik op een jaar tijd verander.

Ik ben alvast tevreden van mijn eerste reeks foto's! Hier zijn mijn 9 favorieten van de maand:


Op naar de volgende 334 dagen!