zondag 15 februari 2015

Over vriendschappen en teleurstellingen.

Als je altijd ergens buitengesloten werd.

Als je na jaren alleen over de speelplaats lopen het gewend bent om alleen te zijn en misschien zelfs iets te comfortabel bent in het alleen zijn.

Als je school in school uit er nooit bij hoort en constant kritiek krijgt op je uiterlijk, waardoor je een negativiteit ontwikkelt die je liever niet had. En waar je dan ook weer kritiek op krijgt.

Als je denkt eindelijk een groep vrienden gevonden te hebben, zowel buiten als in de school, waar je bij kan horen en dat het alleen zijn kan stoppen.

Als het enkele jaren vrij goed gaat en je in de illusie zit dat je best friends forever bent.

Als je ontdekt dat in het beste vriendinnengroepje iedereen beste vriendin is van elkaar, maar jij eigenlijk van niemand.

Als je de anderen als je beste vrienden ziet, maar de anderen jou niet zien als een beste vriendin.

Als ook de schoolvriendinnen allerlei activiteiten ondernemen zonder jou.

Als je na keer op keer probeert om gewoon is af te spreken telkens op een nee botst, om dan te besluiten dat het nu van hun kant moet komen en om dan gewoon niets meer te horen.

Als je wél iets van hen hoort als ze iets van je nodig hebben.

Of als niemand anders kan.

Als je de zoveelste keer ziet dat er gezellig afgesproken is geweest en er jou niets gevraagd is, dat je duidelijk niet gemist wordt en dat het duidelijk is dat je niet gewenst bent.

Dan kan er wel eens iets breken. Dan kan je wel eens beginnen denken dat het echt aan jezelf ligt.

Dan kan dat goed alleen zijn wel eens omslaan in eenzaam zijn.

En dan kan je wel eens een hele zondagnamiddag huilend doorbrengen.

Maar ook dan kan een rotte dag omslaan in een leuke dag.

Als je onverwachts nog kan afspreken met je oudste vriendin, die vriendin die je al praktisch heel je leven kent en waarmee je de beste vakantieherinneringen deelt van je jeugd. Die vriendin die je misschien niet zo heel vaak ziet, maar waar je wel van weet dat ze er al-tijd voor je zal zijn. Die vriendin waar je even alles aan kwijt kunt, en die je verzekerd dat het niet aan jou ligt. En dat het zo slecht niet kan zijn om misschien niet in een groep te behoren, maar genoeg kan hebben aan die ene vriendin in Gent, die twee vriendinnen in Deurne, die ene vriendin in Mechelen en zijzelf. Allemaal verspreid over ons kleine landje, maar wel mensen waarvan je weet dat je daarbij altijd jezelf kan zijn. En dat je daar altijd bij terecht kunt.

Dat is misschien wel het belangrijkste.

De vriendin en ik. Gouden tijden in Frankrijk.



4 opmerkingen:

  1. Ik vond het heel droevig, maar ook heel erg mooi :) Kop op kwallie, je gaat nog heel veel toffe mensen voorbij zien komen en wie weet blijven er nog blijven plakken. Dikke knuffels en zo snel mogelijk nog eens een Nederland-tripje ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dikke knuffel terug. Ik hoop dat je gelijk hebt. x, je partner in Nederlandse crimes

      Verwijderen
  2. Ik vind het super jammer dat mensen jou zo behandelen. Je geeft het op het einde mooi aan, je hoeft niet veel vriendinnen (of vrienden) te hebben maar enkele waar je je echt goed bij voelt. Dan komt het wel goed. Wie weet kom je binnen een maand, een jaar of twee of drie wel die ene vriendin tegen waarmee het supergoed klikt en ben je blij dat je niet bij de rest bent blijven hangen (dit gaat precies over een lief maar het kan ook op vriendinnen toegepast worden).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel. Het is al een tijdje aan de gang, maar de klik is er zondag pas gekomen dat het zo niet verder kan. En inderdaad, ik hoop ook dat ik ooit echt mijn maatje zal tegenkomen (maar een lief is ook altijd welkom).

      Verwijderen