vrijdag 31 juli 2015

Opnieuw beginnen.

Opnieuw beginnen met allerlei dingen eigenlijk, maar dat is een ander verhaal.

Zo lang dat ik me het mij herinner teken ik al. Toen ik 6 was ben ik gestart met de tekenschool en ik ben er pas weggegaan toen ik 15 was, voornamelijk omdat het niet meer te combineren was met school. In het middelbaar volgde ik ook een kunstopleiding en toen ik afgestudeerd was leek het niet meer dan logisch dat ik weer iets met kunst zou doen. Na die gefaalde opleiding Grafisch Ontwerp startte ik met de lerarenopleiding Plastische Opvoeding en Project Kunstvakken. Juist ja, weer iets met kunst. Ik heb mijn opleiding daar met succes afgerond met als eindwerk een geïllustreerd kinderboek over mijn hond van vroeger, Wolf. En ik dacht dat ik de ultieme inspiratie nu wel gevonden had en dat ik mijn dagen weer zou vullen met constant te tekenen en te schilderen.

Niet dus.

Na al die jaren tekenen was het bij mij op. Jarenlang heb ik moeten tekenen, voor punten, voor jury's, voor eindwerken, voor lessen. Constant. En tussen al dat moeten tekenen was er nooit geen tijd voor iets willen tekenen. Iets tekenen waar ik zin in had, niet omdat het een opdracht was. Ik was ondertussen voor de eerste keer in meer dan 10 jaar met een opleiding gestart dat niet meer enkel rond kunst draaide, en hoewel het een serieuze aanpassing was (en is) en ik mij er echt door moe(s)t worstelen, was het ook wel een verademing. Al heeft het uiteindelijk nog bijna 2 jaar geduurd eer ik mij aan mijn bureautje heb gezet om doelbewust te tekenen.


In die 2 jaar heb ik af en toe wel eens iets gemaakt, maar het was nooit van lange duur. Ik kreeg er positieve reacties op en even had ik weer een energieboost. Maar dan probeerde ik nog eens iets en dat lukte dan niet meteen, ik werd gefrustreerd en hield er meteen weer mee op. Terwijl tekenen een proces is van vallen en opstaan. Ik ben altijd al ongeduldig geweest, al van toen ik klein was. Was die eerste lijn niet hoe ik het wilde, dan verdween dat (voor de rest schandalig lege) papier meteen de prullenmand in. Wat ik echt heb moeten leren is dat ik nooit aan iets mag beginnen met het gedacht van "en nu moet het meteen in orde zijn". Al betrap ik mezelf er wel eens op dat ik het soms nog doe. Een schetsboek heet niet voor niets zo; het is een boek vol schetsen, probeersels, dingen die je eerst eens uitprobeert voor je een net papier gaat nemen. Ik heb hier jarenlang een schetsboek gehad waar niets in getekend was. Want ho maar, alles in dat boek moest wel goed zijn. Geen gerommel of mislukte tekeningen. Want dat zou zonde zijn van dat boek.
Onzin natuurlijk.
Ik heb het op een dag vastgenomen en ben er gewoon in begonnen. Geen getwijfel, gewoon doen.

Ondertussen heb ik nu pas het gevoel dat ik 'het' gevonden heb. De manier van werken, het materiaal, de sfeer. En dat door kleine dingen. Mijn oude krijtjes terugvinden bijvoorbeeld; een godsgeschenk. Of mijn "What I Wore Today" tekeningen eens niet met mijn tablet maken, maar terug manueel, met uitgeknipt papier, een zwart stiftje en kleurpotloden. Plots geeft dat een heel ander effect. En oh, wat ben ik er blij mee. Ik krijg terug meer en meer een idee in mijn hoofd, dat ik dan meteen wil uitproberen. En lukt het niet meteen, geen nood. Dat boek is dik genoeg voor zo veel te proberen als ik maar wil. Mijn creatief brein is terug wakker geworden en ik heb het gevoel dat dit voor zo veel meer ten goede gaat komen dan enkel mijn tekengedoe. Ook voor mijn eigenwaarde is dit echt enorm. Ja, ik kan iets! Ja, ik ben trots op iets dat ik gemaakt heb! En ja kijk, andere mensen vinden het ook fijn!

Hallo, ik ben Alison en ik ben opnieuw begonnen met tekenen. En ik ben gelukkiger dan ik in maanden geweest ben.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten